راه حل خروج از وضعیت کنونی ایران چیست؟

[Farhad]

با توجه به تجربه انقلاب 57 راه حل خروج ایران از وضعیت کنونی چیست؟

تحلیل شیدان وثیق از تجربه ی انقلاب را در اینجا ببینید.

به باور ایشان:

نقل قول : پروژه ی سوسیالیسم آزادی خواه (غیرتوتالیتر) که در نوزایش خود به سر می برد، در شرایط امروز ایران نمی تواند راهکار بلاواسطه جنبش قرار گیرد.

{...} پروژه سیاسی – اجتماعی دیگر، پروژه جمهوری دموکراتیک و لائیک است که، به نظر من، پاسخ گوی نیازهای تاریخی و بنیادین جامعه ایران در عصر کنونی است.

نظرتان در باره ی این حکم چیست؟

[mansour]

مگه الان وضعیت چطوریه که میخواین عوض بشه ؟

[Farhad]

(03-06-2009 01:42 PM)Farhad نوشته :  به باور ایشان:

نقل قول : پروژه ی سوسیالیسم آزادی خواه (غیرتوتالیتر) که در نوزایش خود به سر می برد، در شرایط امروز ایران نمی تواند راهکار بلاواسطه جنبش قرار گیرد.

{...} پروژه سیاسی – اجتماعی دیگر، پروژه جمهوری دموکراتیک و لائیک است که، به نظر من، پاسخ گوی نیازهای تاریخی و بنیادین جامعه ایران در عصر کنونی است.

نظرتان در باره ی این حکم چیست؟

این طور که من برداشت می کنم احکام ضمنی و صریح آقای وثیق را می توان به زبان ساده این طور خلاصه کرد:


- ما ایرانیان برای پاسخگویی به "نیازهای تاریخی و بنیادین" مان به یک مدل حکومتی تست شده نیاز داریم تا بتوانیم به عنوان "راهکار بلاواسطه جنبش" از آن استفاده کنیم.
- سوسیالیسم غیرتوتالیتر فاقد یک مدل حکومتی حاضر و آماده و تست شده است.
- پس مدل سوسیالیسم آزادی خواه جوابگوی نیازهای امروزین جامعه ی ایران نیست.

به علاوه

- مدل جمهوری دموکراتیک و لاییک جوابگوی "نیازهای تاریخی و بنیادین" ماست.

خبه نظرم روشن است که از جمع این دو حکم می توان استنباط کرد که به نظر آقای وثیق (1) جمهوری دموکراتیک و لاییک با سوسیالیسم آزادی خواه دو مدل متفاوت و جمع نشدنی (دست کم در حال حاضر) هستند و (2) می توان حکومت دموکراتیک و لاییکی داشت که سوسیالیستی نباشد.

ایشان روشن نکرده اند که مقصودشان از "دموکراتیک" و "سوسیالیسم آزادی خواه" در احکام بالا چیست و دلیلی نیاورده اند مبنی بر اینکه که چرا نمی توان حکومت سوسیالیستی داشت که دموکراتیک و لاییک هم باشد. دست کم در مقاله ی بالا هیچ استدلالی (تاریخی، جامعه شناختی و ...) مبنی بر عدم تجمیع سوسیالیسم و لاییسیته ی دموکراتیک برای ایران ارایه نشده است. ظاهرا ایشان مدل "سوسیال دموکراسی" های اروپایی را هم معادل "سوسیالیسم آزادی خواه" نمی دانند و گرنه نمی گفتند که این مدل "در دوره ی نوزایش خود به سر می برد".

این نگرش البته شاخصه ی متعارف طیف راست اپوزیسیون است که دموکراسی را بدون سوسیالیسم ( بخوانید بدون تغییر رادیکال در نظام فعلی تولید و توزیع سرمایه) می خواهد. این نوع "دموکراسی" به نظر من یک ریاکاری تمام عیار و فحشی است به دموکراسی حقیقی که شنیدن اش از زبان نیولیبرال ها و (در روایت ایرانی قضیه) مقاله نویسان گویا نیوز عادت مان شده. اما وقتی این نگرش را از یک روشنفکر ظاهرا چپ، مثل شیدان وثیق، می شنویم می توانیم از او بپرسیم که پس وجه تمایز شما با دست راستی ها چیست جز اینکه شما به جای نفی سوسیالیسم نوید آن را به آینده ای نامعلوم موکول می کنید؟ آیا برای تمایز از راست سیاسی کافیست به جای "سکولاریسم" بر " لاییسیته" تآکید کنیم؟ آیا این احکام شما خلاصه ی دیدگاهی نیست که به درستی"چپ شرمنده" نامیده می شود؟

[Sepehr]

ایشان وقتی از جمهوری دموکراتیک و لائیک صحبت میکنند احتمالا در ذهنشان کشورهای امپریالیستی انگل مانند آمریکا و ... تصویر میشود که با مکیدن خون باقی کشورها توانسته برای خود کمی اتوریته جمع کند آن هم اتوریته در صنعتی شدن و تولید بمب و... . ایشان یادشان رفته که در دنیای امروز دولت "لائیک" و "دموکرات" با اقتصاد سرمایه داری برای خوشبختی جامعه کافی نیست ایشان برای پذیرش مشروعیت سوسیالیسم "غیر توتالیتار" باید "نمونه ی پخته" در اختیار داشته باشن ولی اعتبار نمونه برای جمهوری "لائیک و دموکراتیک" لازم نیست زیرا در دنیا پر است از کشورهای "لائیک و دموکراتیک" مانند هند و ...که هر روزه در پیاده روهایش کارتن خوابها بر اثر گرسنگی و مریضیهای قابل علاج و پیشگری میمیرند این کشورهای لائیک و دموکراتیک و پخته پر است از کودکان کارگر و گدا.

[Farhad]

یک توضیح لازم:


در مکاتبه ای که با آقای وثیق داشتم، در پاسخ برداشت و پرسش هایم در پست بالا، نوشته اند:

نقل قول : صحبت من، در بخش آخر آن گفتار، در باره ی پروژه ی بدیلی بلاواسطه پس از جمهوری اسلامی بود که، به نظر من، بنا به شرایط واقعی تاریخی کنونی ایران، می تواند جمهوری دموکراتیک لائیک باشد. پروژه ی سوسیالیسم آزادی خواه و دموکراتیک - در گسست از سوسیالیسم های تاکنونی که توتالیتر و استبدادی بودند و هستند - امروزه در فاز بازبینی و نوزایش خود بر بنیادهای دِگر و جدید است و بنا بر این نمی تواند - و در شرایطی نیست که بتواند - پروژه ی بلاواسطه ی بدیلی برای امروز ایران باشد. بویژه آن که همان طور که در همان جا نیز اشاره کردم، سوسیالیسم را امرزوه – و بیش از گذشته - باید در بعدی جهانی و حد اقل منطقه ای مورد بررسی قرار داد و نه صرفاً ملی... بدون تردید چنین سوسیالیسم آزدای حواهانه و دموکراتیک – که باید از نو اندیشیده و بنیاد شود - نه تنها در تضاد با جمهوری دموکراتیک لائیک نیست بلکه بر خلاف دریافت نادرستی که از نوشته من کردید، کاملاً قابل جمع با آن نیز هست. از این رو نیز یکی از جریان های فعال پروژه ی جنبش جمهوری خواهی دموکراتیک و لائیک ایران را چپ های سوسیالیست آزادی خواه دموکرات تشکیل داده و خواهند داد...

من در این باره و مسایل مشابه (به ویژه در مورد بحران سوسیالیسم و مسایل مربوط به «گُسَست»، «چپ دِگر» و...) مطالبی در نشریه ی طرحی نو (شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران) نوشته ام...

امید وارم که در همین حد کوتاه، توانسته باشم منظور خود را تفهیم کرده باشم و امید وارم که در فرصت های دیگر بتوانیم بیشتر و مفصل تر در این باره بحث و گفتگو داشته باشیم.

با سپاس از توجه و پاسخ آقای وثیق، از این متن روشن است که تعبیر من از مقاله ی ایشان که <سوسیالیسم و دموکراسی لاییک (در حال حاضر) جمع ناپذیرند> درست نبوده است.

[Sepehr]

منظور ایشان از "سوسیالیسم آزادی خواه و دموکراتیک" چیست ؟

سوسیال دموکراسی یا احزاب چپی که در چهار چوب پارلمان سعی در سوبسید گذاشتن بر روی پوشک بچه و ... دارند؟

این نوع چپ "نوزاد" از چه نظر نوزاد است ؟
تئوریک ؟
یا توده گیری ؟

این وزنه های سیاسی "لائیک و دموکرات" "پخته" که در پی گرفتن قدرت هستن کجا هستند ؟

حزبش کو ؟

کدوم مبارزه رو در ایران پیش بردن ؟